Nicole (50), slachtoffer van huiselijk geweld en seksueel misbruik


"Het misbruik begon heel geleidelijk"

Nicole werd van jongs af aan mishandeld en seksueel misbruikt door haar stiefvader. Ze kreeg € 20.000 van het Schadefonds. “Nu wil ik reizen maken, want mooie herinneringen, die kan niemand je afnemen.”

“Ik kan het moment nog goed herinneren. Ik was 18 jaar, mijn moeder belde opeens: ik moest zo snel mogelijk naar het politiebureau komen. Ze wilde weg bij mijn stiefvader en ging aangifte doen tegen hem. Heel spannend, maar het ging goed. Daarna heb ik mijn stiefvader nooit meer gezien.

Dertien jaar lang werd ik door hem mishandeld en misbruikt. Een voorbeeld: ik was een jaar of zes en beet voortdurend op een ringetje om mijn vinger. Om deze reden sloeg mijn stiefvader mij door het huis. Dan leer je snel luisteren als kind. Het seksueel misbruik begon heel geleidslachtoffer van huiselijk geweldelijk. ‘Nee’ was geen optie, dan kreeg ik weer klappen. Als mijn moeder mij probeerde te beschermen, werd ook zij geslagen. Dat hoorde ik ook vaak. En dus ga je als kind voor de oplossing met het minste geweld. Dwangneuroses Nadat mijn moeder en ik uit de situatie waren ontsnapt, ging ik al gauw mijn eigen weg. Toen begon mijn jeugd eigenlijk pas. Maar na twee verbroken relaties begon het te wrikken. Op mijn 30e ging ik voor het eerst langdurig in therapie. Toen pas kwam het besef hoe ik de laatste tien jaar op een automatische piloot had geleefd, vaak in een soort overlevingsstand. Ik had ook last van dwangneuroses, vouwde bijvoorbeeld mijn sokken twintig keer op voordat ze de kast in konden. Puur uit angst dat er plotseling iets mijn veilige leven om zeep zou helpen.

“‘Nee’ was geen optie, dan kreeg ik weer klappen.”

Anderhalf jaar geleden ging het ineens weer helemaal mis. Toen heb ik contact gezocht met een psychologe die ik al eerder had bezocht. Zij was de eerste die mij wees op het Schadefonds. Ik wist niet eens dat zoiets bestond. Lange tijd twijfelde ik om een aanvraag in te dienen, het was al zo lang geleden. Maar ik heb al die jaren veel geld gestoken in het op de been blijven en heb toen toch maar gebeld. De dame aan de telefoon vertelde mij dat het zeker zin had om een aanvraag in te dienen, iedere zaak wordt namelijk apart bekeken.

Mijn stiefvader was veroordeeld, maar daar had ik geen stukken van. Aangezien het 30 jaar geleden was, kostte het veel tijd voor het Schadefonds om deze informatie boven water te krijgen bij de instanties. Toen ik werd gebeld door de juriste die mijn aanvraag behandelde, had ik de hoop eigenlijk al opgegeven. Ze vertelde dat ik een uitkering zou krijgen van €20.000. Dat had ik nooit verwacht. Soort beloning Het voelde heel dubbel: ik was blij maar ook weer niet. Ik kreeg erkenning, maar het was ook een bevestiging dat het niet niks is wat er is gebeurd. Toch gaat het sindsdien goed met mij. Op het moment van de beslissing van het Schadefonds had ik net weer een periode van therapie afgerond en was ik weer aan het werk. Alles viel samen, het klopte gewoon.

De uitkering is voor mij een soort van beloning voor al het vechten in zovele jaren. Ik heb altijd mijn best gedaan om niet de rest van mijn leven slachtoffer te zijn. Ik vind dat ik daarin goed ben geslaagd: ik ben gelukkig getrouwd, heb een goede en fijne baan en kan genieten van de mooie dingen in het leven.

Al is het niet leuk om een formulier in te vullen over wat je is overkomen aan ellende, ik zou het toch aanraden. Als je een uitkering krijgt kun je er echt mooie dingen mee doen. Als ik jonger was geweest, had ik waarschijnlijk een hogere opleiding gevolgd. Nu wil ik reizen maken, want mooie herinneringen, die kan niemand je afnemen.”

Erkenning geeft kracht. Samen betrokken.

© Copyright 2019 Schadefonds Geweldsmisdrijven